(زهرا ميمندي پاريزي – كرمان)
در باره ي نويسنده
زهرا میمندی پاریزی هستم. پاییز که بیاید 26 سالم تمام می شود. اهل کویرداغ و خلسه آور کرمان .در خانواده ای سنتی و اهل دل!
ریاضی مرا به وادی هنر کشاند و روحم را جلا داد.هنر را با شعر آشنا شدم . در طول دوران دبیرستان ریاضی می خاندم ودر تب اشتیاق شعر می سوختم.دانشگاه در رشته مهندسی انفورماتیک(ریاضیات کاربردی)تحصیل کردم.این بار ریاضی بود و دنیای جدید داستان.زندگی پر رمز و رازی که درهای معجزه اش را در دوران دانشگاه به رویم باز کرد. این دنیای جدید آنقدر برایم هیجان وجذابیت داشت که حاصل نوشته های اولیه ام در داستان را در مجموعه ای به نام(آقا ببخشید ! ما مرد خوردیم)چاپ کردم. (سال 82 ). نوزادی که چون روحی سرگردان به من چسبیده است.بعد از چاپ این مجموعه اتفاقات زیادی در طرز نگاه من به هنر و ادبیات پیش آمد.این مجموعه گر چه حاصل دستنوشته های اول من است اما نقطه عطفی ست در نوع نگرش من به وادی داستان.سال 84 مجموعه شعرم به نام (سوپ قلم) مجوز چاپ نگرفت.اکنون هم منتظر جواب نتایج نهایی کارشناسی ارشد در رشته (سینما و ادبیات نمایشی ) هستم و در حا ل تجربه های جدید ی از هستی!
تا کنون برای ادبیات هیچ کاری نکرده ام. کسب چند مقام کشوری و استانی در شعر و داستان نمی تواند دلیل خوبی باشد برای اینکه بگویم برای ادبیات کاری کرده ام. اما برعکس تا دلتان بخاهد ادبیات برای من کار کرده است.ادبیات من را از پیله ی کلیشه ها بیرون کشیده, نگاهم را صیقل داده به عشق ,وجودم را لبریز از بار هستی کرده .کاری کرده خودم باشم.فقط و فقط خودم..ادبیات به من اندیشیدن را آموخته, زیبا دیدن را, تا دراین وانفسای حقیقت و در این سلاخی اندیشه بهتر ببینم.ادبیات آنقدر مرا مرد کرده که تا ابد زن بمانم.پدرم و بعد مرگش و ادبیات جزیی از وجود من اند که همیشه در من زنده اند.که بزرگم می کنند هر لحظه! به هر دوشان افتخار می کنم.زمین داغ کویر هر کسی را پخته می کند.فقط کافی ست به خفتگان خاک و زنده گان آن نظری بیندازیم.از میرزا آقاخان کرمانی گرفته تا سعیدی سیرجانی .از استاد باستانی پاریزی تا..
کویر برکت عرفان را گوشزد میکند تا یادمان باشد که :کرمان دل عالم است و ما اهل دل ایم !
